‏آقای رئیس‌جمهور،
‏سازمان بین‌المللی حقوق بشر پزشکان تأکید دارد که استفاده از سلاح‌های ساچمه‌ای در کنترل اعتراضات خیابانی ممنوع و غیرقانونی است.
‏با توجه به سوگند پزشکی که یاد کرده اید از شما انتظار می‌رود هرچه سریع‌تر با این تخلف آشکار مقابله کنید.

پست دکتر سلامتی، هیئت علمی علوم پزشکی تهران در ایکس: لینک

@Scientometric

بیانیه اعتراضی کادر درمان و کارکنان سلامت در محکومیت نقض حرمت و امنیت بیمارستان‌ها

ما، جمعی از پزشکان، پرستاران، پیراپزشکان و کارکنان نظام سلامت، با ابراز نگرانی عمیق و اعتراض صریح، ورود نیروهای امنیتی به بیمارستان‌ها، استفاده از گاز اشک‌آور در محیط‌های درمانی، و هرگونه اقدام قهری که امنیت بیماران، همراهان و کادر درمان را به مخاطره می‌اندازد، به‌شدت محکوم می‌کنیم ...

لینک متن کامل و امضای کارزار:

https://forms.gle/kTFRCzEvrAcPP49q9
لطفا در گروههای کارکنان سلامت، بازنشر دهید.

اینجا خلاصه‌ای از گزارش روزنامه هم‌میهن از آنچه در بیمارستان ایلام رخ داده است را قرار می‌دهم. چهار تصویر پایین پست را نیز می‌توانید ورق بزنید و ببیند (توئیتر الهه محمدی):

‏
نمایندگان استان ایلام مانند «فریدون همتی» به «هم‌میهن» گفته‌اند:
اعتراضات در ملکشاهی در ابتدا ماهیتی آرام و مسالمت‌آمیز داشته معتقدند به دنبال ورود افرادی که او و دیگر مسئولان، «عوامل آشوبگر» توصیف میکنند، مسیر اعتراضات تغییر کرده و به درگیری‌هایی انجامیده که درنهایت به جانباختن چند نفر از جوانان منطقه منجر شد.



اما بررسی‌های «هم‌میهن» در گفت‌گو با شاهدان عینی آن‌شب:

هیچ‌کدام از معترضان اسلحه گرم یا سرد همراه‌شان نداشته‌اند، به وضعیت زندگی‌شان معترض بوده‌اند و بعد از راهپیمای مسالمت‌آمیزشان، به آنها شلیک شده است. معترضانی که طبق گفته آنها چند نفرشان در همان لحظه تیراندازی، کشته و به‌همراه زخمی‌ها به بیمارستان امام خمینی ایلام منتقل می‌شوند.


بعد از ورود این زخمی‌ها به بیمارستان، نیروهای امنیتی برای اینکه مردم در محوطه بیمارستان تجمع نکنند و برای بردن جنازه‌ها، وارد محوطه بیمارستان شدند که با مقاومت خانواده‌ها روبه‌رو می‌شوند: «مردم وقتی نیروها را دیدند، داد می‌زدند؛ نیروی انتظامی حمایت حمایت. اما آن نیروهایی که من دیدم، نیروهای انتظامی نبودند؛ نیروهای امنیتی بودند. می‌خواستند به‌زور وارد بیمارستان شوند و خانواده‌ها مقاومت می‌کردند که این اتفاق نیفتد اما درنهایت نیروها وارد بیمارستان شدند، چون حراست بیمارستان هم با آنها همکاری کرد.»


به‌محض رسیدن زخمی‌ها به بیمارستان، چهار نفر جان‌شان را از دست دادند: «طبق اطلاعاتی که از پرستاران بیمارستان امام خمینی گرفته‌ام، حدود ۱۱ نفر زخمی بدحال در آنجا بستری بوده‌اند.»

خودش به‌چشم دیده که مامورها یکی از زخمی‌هایی که از مچ پایش به‌دلیل اصابت گلوله خون می‌آمد، بدون اینکه مداوا شود، با خودشان برده‌اند.

«دوستم هم سه گلوله خورد و من او را به بیمارستان رساندم. ماموران بلافاصله وارد محوطه بیمارستان شدند که جنازه‌ها و زخمی‌ها را ببرند، به‌همین‌دلیل بلافاصله او را با بدبختی از بیمارستان خارج کردیم تا دستگیر نشود و به مکانی دیگر بردیم.»


«اما بعداً از نزدیکانی که در بیمارستان بودند، شنیدم که نیروها، عده‌ای از زخمی‌ها را با خودشان برده‌اند و خانواده‌ها نتوانسته‌اند بیشتر مقاومت کنند. من حتی شنیدم که نیروها جلوی پایگاه انتقال خون هم ایستاده بودند تا کسی خون اهدا نکند.»


درحال‌حاضر بیمارستان تحت نظر نیروهای امنیتی است و مشخص نیست دقیقاً چه‌وضعیتی آنجا حاکم است: «خانواده‌های زخمی‌ها تا دیروز در بیمارستان بودند و به‌دلیل اینکه اجازه رفت‌وآمد افراد را به آنجا نمی‌دادند، این خانواده‌ها به بستگان‌شان پیام می‌دادند که به آنها آب و غذا برسانند. درواقع به این دلیل بیمارستان تحت‌نظر است که فیلم یا عکسی منتشر نشود و فضا بیشتر متشنج نشود.» 



حسین کرمانپور، رئیس مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت: رئیس دانشگاه علوم پزشکی استان در روزهای اخیر مکلف به پیگیری این موضوع شده است…..خوشبختانه موضوع از وزارت بهداشت هم بالاتر رفت و دستور رئیس‌جمهور هم برای بررسی موضوع صادر شد…..باید بپذیریم که در‌این‌زمینه تفاوتی بین معترض و امنیتی نیست. همه باید بپذیریم محیط‌های درمانی، محلی امن برای درمان بیماری است؛ به‌همین‌دلیل باید حتماً این موضوع بررسی شود که دیگر تکرار نشود. اگر احیاناً خلافی صورت گرفته باشد، باید آن را رفع کنند تا دیگر تکرار نشود.»


گزارش کامل هم میهن: لینک


بیانیه اعتراضی کادر درمان و کارکنان سلامت در محکومیت نقض حرمت و امنیت بیمارستان‌ها: لینک
امضای کارزار مربوطه: لینک

پست ساینتومتریکس از حادثه بیمارستان ایلام (لینک) و بیانیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران (لینک)


@Scientometric

بیانیه اعتراضی کادر درمان و کارکنان سلامت در محکومیت نقض حرمت و امنیت بیمارستان‌ها

ما، جمعی از پزشکان، پرستاران، پیراپزشکان و کارکنان نظام سلامت، با ابراز نگرانی عمیق و اعتراض صریح، ورود نیروهای امنیتی به بیمارستان‌ها، استفاده از گاز اشک‌آور در محیط‌های درمانی، و هرگونه اقدام قهری که امنیت بیماران، همراهان و کادر درمان را به مخاطره می‌اندازد، به‌شدت محکوم می‌کنیم ...

لینک متن کامل و امضای کارزار:

https://forms.gle/kTFRCzEvrAcPP49q9
لطفا در گروههای کارکنان سلامت، بازنشر دهید.


🔴 اسامی افرادی که تاکنون این کارزار را امضا کرده اند با لمس اینجا می توانید ببینید. اسامی به طور مرتبط به روزرسانی می شوند.

@Scientometric

هنوز پنجره‌های تماس با ایران به‌طور کامل گشوده نشده‌اند،
و آنچه از میان شکاف‌های محدود به بیرون می‌رسد،
چنان مهیب است که انسان را به شک انداختن در خودِ انسانیت وامی‌دارد.

برآوردها از بیش از دوازده هزار کشته در ایران خبر می‌دهند؛
دوازده هزار امید پرپرشده،
دوازده هزار نیروی سازنده
که قربانیِ ضحاکِ زمان شدند.

و پشت این عدد،
میلیون‌ها انسان ایستاده‌اند؛
غرق در آتش خشم، شجاعت و فریاد و سوگ.

آن سیاهیِ مطلق،
آن حاکم سه بار نفرین‌شده،
و آن که بار خون بی‌گناهان را برای همیشه
به نام و آیین خود گره زده است،
نه‌تنها دستش به خون آغشته است،
که آگاهانه ایرانی را روبه‌روی ایرانی قرار داده
و پیوندهای جامعه را به آتش کشیده است.

پس چنین باد:
باشد که نامش از دهان‌ها بیفتد
و یادش جز با لعنت بازنگردد.

باشد که شهری که به آن تکیه زد،
او را پس بزند؛
و خاکی که بر آن ایستاد،
زیر پایش فروبریزد.

باشد که فرمانش شنیده نشود
و صدایش در هیاهوی سوگ و امید و خروش مردمان گم شود.
راه‌ها بر او بسته بماند،
و خانه‌ای که به خون آلوده شد،
پناهش ندهد.

باشد که شب، خواب را از او بگیرد
و روز، آرامش را.
باشد که در میان مردمانش
بیگانه بماند،
و در تاریخ
با ننگ شناخته شود.

و باشد که خونِ بی‌گناهان
چون مُهری ابدی
بر نام و آیینش بماند؛
تا هر که آن را بخواند،
بداند:
ستم پایدار نمی‌ماند،
و نفرینِ مظلومان
دیر یا زود
دامنِ ستمگر را می‌گیرد.

و مبادا فراموش کنیم
نه ظلمش را،
نه آیین و راهش را؛
که فراموشی،
نقطه‌ی آغاز تکرارِ ظلم است.

For my Canadian friends, and yours

https://pourianazemi.com/en/why-irans-crisis-should-matter-to-every-canadian/

می‌دانم که این روزها نه دل‌ودماغی برای خواندن چیزی جز روایت ایران باقی مانده، و نه توان و تحملش. می‌دانم حتی برای بسیاری، نوشتن از هر موضوع دیگری در این روزها به‌معنای بی‌وفایی یا خیانت تعبیر می‌شود.
برای من هم نوشتن آسان نیست. اما واقعیت این است که برای کسی که سال‌های طولانی با نوشتن زیسته، نوشتن تنها کار نیست؛ بخشی از مراقبت از ذهن و جسمی است که زیر فشار مداوم اخبار، اضطراب و اندوه، به آستانه فرسودگی و فروپاشی می‌رسد.

در این روزها سعی می‌کنم بنویسم و آنچه می‌نویسم را همین‌جا می‌گذارم. این نوشته‌ها را نه به‌عنوان موضع‌گیری، که به‌عنوان درددل‌های تنهایی از باب‌های مختلف بخوانید.
و اگر خواندن‌شان حال‌تان را ناخوش می‌کند، تا روزی که حال ایران‌مان سامان بگیرد، بی‌هیچ دلخوری، این‌جا را خاموش و بی‌صدا کنار بگذارید.

این متن آن قدر قدیمی است که عکس ها و لینک‌هایش گم شده اما فکر کنم هشدارش هنوز برقرار باشد
مراقب زامبی ها باشید...آن‌ها همین حوالی هستند...
https://pourianazemi.com/nazemi/2290/

نسخه به روز وبازنویسی شده متن زامبی ها
https://pourianazemi.com/nazemi/8825/