این روزها وضعیت «نه جنگ، نه صلح» باعث فرسایش مخربی شده و زندگی بسیاری از مردم را مختل و بحرانی کرده است. تعلیق و اضطرابی در جامعه‌ ریشه دوانده که امضای تفاهم‌نامه با آمریکا نتوانسته آن را از بین ببرد. تورم بیداد می‌کند و اثرات آن در زندگی روزمره‌ی مردم کاملاً ملموس است. افق روشنی پیش روی جامعه دیده نمی‌شود و مردم در تعلیق بلاتکلیفی روزگار می‌گذرانند.

aasoo.org/fa/articles/5411
@NashrAasoo 💭

مهربانی میان آوار ویرانی؛ وقتی جنگ، غریبه‌ها را همراه و همدل می‌کند
فرناز سیفی

«در یکی از روزهای بمباران و خاموشی دیجیتال وقتی با هزار ترفند توانستم با دوستی در تهران تماس بگیرم، از دوست مشترک دیگرمان گفت که پزشک داروساز است و در این روزها آستین بالا زده، گروهی داوطلبِ اغلب جوان را گرد هم آورده تا داروهای افراد سالمند و تنها یا بیماران زمین‌گیر از بیماری را به دستشان برساند. وقتی بالاخره بعد روزها دوست داروساز هم با بدبختی و صرف پول بسیار، چند ساعتی آنلاین شد، چند جمله‌ای گفت که در ذهنم باقی ماند: «دوروبر خودم و در میان مشتریان داروخانه، تعداد مردان و زنان مسن که بچه‌هایشان رفته‌اند و تنهایند، از تعداد آن‌ها که بچه‌هایشان دوروبر خودشان‌اند، بیشتر شده است. از همان روزی که بمب‌ها دوباره سرمان آوار شد، به این فکر کردم که این دسته از مشتریانم که می‌دانم صدجور بیماری و کم‌توانی دارند، چه‌جور سر می‌کنند؟‌ فکر کردم حالا که دوستانم و دیگرانی شبیه دوستانم دستشان از والدینشان کوتاه است، من که این‌جایم باری از روی دوش والدینشان بردارم و از والدین آن‌ها در حد توان اندک خودم مراقبت کنم.»

@NashrAasoo 💭