پیش از پانزدهم اوت، دانشجویی می‌توانست بعد از درس کنار استاد بایستد و سؤالش را ادامه دهد. اگر بحث به سیاست می‌رسید، می‌شد بحث را ادامه داد، اگر کتابی را دوست نداشت، می‌توانست بگوید چرا. حالا دانشجو هنوز می‌آمد، می‌نشست، می‌نوشت و می‌رفت، اما پیش از بعضی سؤال‌ها به صورت استاد نگاه می‌کرد، برای یافتن کلمه‌ای که بتواند آن را بی‌دردسر به زبان بیاورد. هیچ‌کس نمی‌گفت چه چیزی ممنوع است. همین، کار را دشوارتر می‌کرد. هر کس باید خودش حد چیزی را پیدا می‌کرد که از آن عبور نکرده بود.
aasoo.org/fa/articles/5429
@NashrAasoo 💭
aasoo.org/fa/articles/5429
@NashrAasoo 💭
❤15💔7👍4👏2
«تأکید بر همدلی به این معنا نیست که ما همیشه با یکدیگر موافق خواهیم بود و اختلافنظر نخواهیم داشت؛ قدرتِ ما در همین اختلاف‌نظرها نهفته است. در فضای دوقطبیِ کنونی، هضم این مسئله آسان نیست. ما نمی‌خواهیم با افراط‌گرایی ــ از سوی هیچ جریانی ــ کنار بیاییم. و نباید هم چنین کنیم. اما برای یافتن راهی ورای افراط و تفریط‌های فعلی، باید مهارتِ بیشتری در میانه‌روی پیدا کنیم ــ یعنی وجوه مشترکی بین میانه‌روهای هر دو طرف بیابیم و با حفظ کرامت و احترام و برابری به حرف‌های یکدیگر گوش دهیم. به عبارت دیگر، به جای تمرکز بر این مسئله که کدام جناح سیاسی را می‌توان محق‌ترین مدعیِ دلسوزی برای مردم دانست، باید به گفت‌وگوهای حیاتی درباره‌ی اولویت‌های جامعه و نحوه‌ی رفتارمان در هنگام اختلافنظر توجه کنیم.»
aasoo.org/index.php/fa/articles/5426
@NashrAasoo 🔻
aasoo.org/index.php/fa/articles/5426
@NashrAasoo 🔻
❤10👍4
همدلی و سیاست
کلر یورک
✍️ سیاست دانشی انسانی و آمیخته به نقص است و دقیقاً به این دلیل که با انسان‌ها سر‌وکار دارد، پیچیده و آشفته است. سیاست در تمام بخش‌های زندگیِ ما جریان دارد: از تصمیم‌گیری درباره‌ی اقداماتِ بین‌المللی برای مقابله با تغییراتِ اقلیمی تا اقداماتِ ملی در حوزه‌های سلامت و آموزش، و حتی کتاب‌هایی که شوراهای محلی اجازه‌ی مطالعه‌ی آن‌ها در مدارس را صادر می‌کنند. از سیاست نمی‌توان گریخت. سیاست را می‌توان «عرصه»ای مانند پارلمان و نهاد قانون‌گذاری دانست، یا «فرایند» و راهی برای پیشبرد امور جامعه.در هر صورت، سیاست شامل نوعی «عهد» و پیمان میان سیاستمداران و شهروندان است،عهد و پیمانی مبنی بر اینکه سیاستمداران منافع مردم و مصلحتِ کشور را در اولویت قرار دهند. به راستی، اگر هدف سیاست بهبود زندگیِ ما نباشد، اصلاً چه معنا و ارزشی دارد؟
✍️ ما اغلب برای کنار آمدن با تفاوت‌هایمان به اندازه‌ی کافی مجهز نیستیم. بنابراین، ابتدا باید شرایط فعلی، ریشه‌ی مشکلاتِ موجود و عوامل و نیروهای مؤثر را بشناسیم. سپس باید موانع تغییر و همچنین هزینه‌ها و محدودیت‌های احتمالیِ همدلی را بسنجیم. افزون بر این، باید تغییر را حاصل تلاشی جمعی بدانیم که وامدار یک شخص یا گروه خاص نیست، بلکه به مشارکتِ همگانی و بحث درباره‌ی ویژگی‌های جامعه‌ی مطلوب بستگی دارد. علاوه بر این، باید بر روش‌هایی غلبه کنیم که سیاست‌های تفرقه‌افکن با استفاده از آن‌ها جلوی پیشرفت را می‌گیرند و راه را بر گفت‌وگوهای حیاتی میان احزاب می‌بندند. همدلی ویژگی انحصاریِ چپ یا راست نیست؛ ما باید با تمام وجود بکوشیم تا به انسانیتِ طرف مقابل پی بریم.
✍️ در فضای سیاسی امروز، ما اغلب در چارچوب ساختارهایی رفتار می‌کنیم که موفقیت را در قالب بازیِ برد و باخت («حاصل‌جمع صفر») تعریف می‌کنند. در محیط سیاسیِ خصمانه‌ای که احزاب می‌خواهند به هر قیمتی پیروز شوند، چندان مجالی برای گفت‌وگو و تعاملِ لازم برای کلان‌نگری یا سازش و مصالحه باقی نمی‌ماند. آنچه بر وخامتِ اوضاع می‌افزاید کمبود رهبران شجاع و دوراندیشی است که منافع مردم را در اولویت قرار دهند و جوامع را با آرامش و تدبیر از دل بحران‌ها عبور دهند. خلأ ناشی از این کمبود توسط کسانی پُر می‌شود که راه‌حل‌های کلیشه‌ای و سطحی ارائه می‌دهند. تعداد فوق‌العاده زیادی از سیاستمداران جوزده‌اند و فقط به تب‌وتاب‌های زودگذر واکنش نشان می‌دهند و به جای دوراندیشی و راه‌حل‌های بلندمدت، مسکّن‌های کوتاه‌مدت تجویز می‌کنند. ما باید نگرش جامع‌تری به نیازهای خود داشته باشیم و بکوشیم تاب‌آوریِ جامعه را افزایش دهیم، آن هم نه فقط از نظر زیرساخت‌ها و پایه‌های اجتماعی (مثل نظام سلامت، مدارس و رفاه عمومی) بلکه از نظر فضای روانیِ جامعه و میزان اعتماد به سیاست، نهادها و یکدیگر. ما باید بیش از پیش ظرفیتی را در خود پرورش دهیم که به لطف آن می‌توانیم در برابر بحران‌ها ایستادگی کنیم بی‌آنکه هویت و ارزش‌های خود را از یاد ببریم. بخش حیاتیِ این راه‌حل عبارت است از تقویت جوامع محلی و تعمیق حس تعلق. دستیابی به چنین هدفی آسان نیست.
@NashrAasoo 💭
کلر یورک
✍️ سیاست دانشی انسانی و آمیخته به نقص است و دقیقاً به این دلیل که با انسان‌ها سر‌وکار دارد، پیچیده و آشفته است. سیاست در تمام بخش‌های زندگیِ ما جریان دارد: از تصمیم‌گیری درباره‌ی اقداماتِ بین‌المللی برای مقابله با تغییراتِ اقلیمی تا اقداماتِ ملی در حوزه‌های سلامت و آموزش، و حتی کتاب‌هایی که شوراهای محلی اجازه‌ی مطالعه‌ی آن‌ها در مدارس را صادر می‌کنند. از سیاست نمی‌توان گریخت. سیاست را می‌توان «عرصه»ای مانند پارلمان و نهاد قانون‌گذاری دانست، یا «فرایند» و راهی برای پیشبرد امور جامعه.در هر صورت، سیاست شامل نوعی «عهد» و پیمان میان سیاستمداران و شهروندان است،عهد و پیمانی مبنی بر اینکه سیاستمداران منافع مردم و مصلحتِ کشور را در اولویت قرار دهند. به راستی، اگر هدف سیاست بهبود زندگیِ ما نباشد، اصلاً چه معنا و ارزشی دارد؟
✍️ ما اغلب برای کنار آمدن با تفاوت‌هایمان به اندازه‌ی کافی مجهز نیستیم. بنابراین، ابتدا باید شرایط فعلی، ریشه‌ی مشکلاتِ موجود و عوامل و نیروهای مؤثر را بشناسیم. سپس باید موانع تغییر و همچنین هزینه‌ها و محدودیت‌های احتمالیِ همدلی را بسنجیم. افزون بر این، باید تغییر را حاصل تلاشی جمعی بدانیم که وامدار یک شخص یا گروه خاص نیست، بلکه به مشارکتِ همگانی و بحث درباره‌ی ویژگی‌های جامعه‌ی مطلوب بستگی دارد. علاوه بر این، باید بر روش‌هایی غلبه کنیم که سیاست‌های تفرقه‌افکن با استفاده از آن‌ها جلوی پیشرفت را می‌گیرند و راه را بر گفت‌وگوهای حیاتی میان احزاب می‌بندند. همدلی ویژگی انحصاریِ چپ یا راست نیست؛ ما باید با تمام وجود بکوشیم تا به انسانیتِ طرف مقابل پی بریم.
✍️ در فضای سیاسی امروز، ما اغلب در چارچوب ساختارهایی رفتار می‌کنیم که موفقیت را در قالب بازیِ برد و باخت («حاصل‌جمع صفر») تعریف می‌کنند. در محیط سیاسیِ خصمانه‌ای که احزاب می‌خواهند به هر قیمتی پیروز شوند، چندان مجالی برای گفت‌وگو و تعاملِ لازم برای کلان‌نگری یا سازش و مصالحه باقی نمی‌ماند. آنچه بر وخامتِ اوضاع می‌افزاید کمبود رهبران شجاع و دوراندیشی است که منافع مردم را در اولویت قرار دهند و جوامع را با آرامش و تدبیر از دل بحران‌ها عبور دهند. خلأ ناشی از این کمبود توسط کسانی پُر می‌شود که راه‌حل‌های کلیشه‌ای و سطحی ارائه می‌دهند. تعداد فوق‌العاده زیادی از سیاستمداران جوزده‌اند و فقط به تب‌وتاب‌های زودگذر واکنش نشان می‌دهند و به جای دوراندیشی و راه‌حل‌های بلندمدت، مسکّن‌های کوتاه‌مدت تجویز می‌کنند. ما باید نگرش جامع‌تری به نیازهای خود داشته باشیم و بکوشیم تاب‌آوریِ جامعه را افزایش دهیم، آن هم نه فقط از نظر زیرساخت‌ها و پایه‌های اجتماعی (مثل نظام سلامت، مدارس و رفاه عمومی) بلکه از نظر فضای روانیِ جامعه و میزان اعتماد به سیاست، نهادها و یکدیگر. ما باید بیش از پیش ظرفیتی را در خود پرورش دهیم که به لطف آن می‌توانیم در برابر بحران‌ها ایستادگی کنیم بی‌آنکه هویت و ارزش‌های خود را از یاد ببریم. بخش حیاتیِ این راه‌حل عبارت است از تقویت جوامع محلی و تعمیق حس تعلق. دستیابی به چنین هدفی آسان نیست.
@NashrAasoo 💭
Telegraph
همدلی و سیاست
سیاست دانشی انسانی و آمیخته به نقص است و دقیقاً به این دلیل که با انسان‌ها سر‌وکار دارد، پیچیده و آشفته است. سیاست در تمام بخش‌های زندگیِ ما جریان دارد: از تصمیم‌گیری درباره‌ی اقداماتِ بین‌المللی برای مقابله با تغییراتِ اقلیمی تا اقداماتِ ملی در حوزه‌های…
👍13❤7
گفت‌وشنودِ خیالیِ پیش رو از دل این دغدغه‌ها برآمده و بر دو پایه استوار است: پرسش‌های من و پاسخ‌های فرخزاد. پرسش‌ها از مجموعه‌ی آثار او و خوانش‌ها و تفسیرهای آن مایه می‌گیرند، بی‌آنکه سکوت‌ها، ناشنوده‌ها و حذف‌شده‌ها را از نظر دور بدارند. پس از طرح هر پرسش، جواب را در میان سخنان خود فرخزاد جسته‌ام. پاسخ‌ها جملگی مستندند و مأخذ تک‌تکشان مشخص است. همه عیناً از منابع منثور خود فرخزاد ــ نامه‌های منتشرشده، مصاحبه‌ها، توضیح‌ها، جستارها و سفرنامه ــ برگرفته شده‌اند. من از جانب او سخن نمی‌گویم. درست است که انتخاب نقل‌قول‌ها با من است، اما در سخنان او دست نبرده‌ام؛ نه حرفی در دهانش گذاشته‌ام، نه کلمه‌ای را تغییر داده‌ام.
از اینجا به بعد، در دو سوی پنجره‌ای باز و ورای زمان و مکان، خواننده‌ای مشتاق با شاعری پاسخ‌گو هم‌سخن می‌شود.
aasoo.org/fa/articles/5430
@NashrAasoo 🔺
از اینجا به بعد، در دو سوی پنجره‌ای باز و ورای زمان و مکان، خواننده‌ای مشتاق با شاعری پاسخ‌گو هم‌سخن می‌شود.
aasoo.org/fa/articles/5430
@NashrAasoo 🔺
❤23
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
زندگی و مرگ در ایران: نگاهی به آثار آنه‌ماری شوارتزنباخ عکاس و روزنامه‌نگار سوئیسی
🎥 سوما نگه‌داری‌نیا
🔹 آنه‌ماری شوارتزنباخ، روزنامه‌نگار، نویسنده و عکاس سوئیسی، در چهار سفر خود به ایران، از خلال عکس، گزارش و سفرنامه، تصویری چندلایه از ایران، زندگی روزمره‌ی مردم، مناظر و تغییرات اجتماعی آن ثبت کرده است. عکس‌های او، که متأثر از زبان بصری عکاسی مدرن اروپایی‌اند، از بسیاری از کلیشه‌های رایج عکاسی غربی آن دوره فاصله می‌گیرند و تصویری انسانی‌تر و شخصی‌تر از ایران می‌سازند.
🔹 تجربه‌ی سفرهای او به ایران در دو کتاب با عنوان مرگ در ایران و دره‌ی خوشبخت روایت شده است؛ آثاری که در آن‌ها ایران تنها یک جغرافیا نیست، بلکه به موضوعی برای تأمل درباره‌ی تنهایی، زندگی، سیاست، عشق و مرگ از منظر آنه‌ماری تبدیل می‌شود.
🔹 این گزارش روایتی است از ایرانِ آنه‌ماری شوارتزنباخ؛ از عکس‌ها و سفرنامه‌هایش و از نگاه زنانه و یگانه‌ی او به سرزمینی که بارها به آن بازگشت.»
@NashrAasoo 💭
🎥 سوما نگه‌داری‌نیا
🔹 آنه‌ماری شوارتزنباخ، روزنامه‌نگار، نویسنده و عکاس سوئیسی، در چهار سفر خود به ایران، از خلال عکس، گزارش و سفرنامه، تصویری چندلایه از ایران، زندگی روزمره‌ی مردم، مناظر و تغییرات اجتماعی آن ثبت کرده است. عکس‌های او، که متأثر از زبان بصری عکاسی مدرن اروپایی‌اند، از بسیاری از کلیشه‌های رایج عکاسی غربی آن دوره فاصله می‌گیرند و تصویری انسانی‌تر و شخصی‌تر از ایران می‌سازند.
🔹 تجربه‌ی سفرهای او به ایران در دو کتاب با عنوان مرگ در ایران و دره‌ی خوشبخت روایت شده است؛ آثاری که در آن‌ها ایران تنها یک جغرافیا نیست، بلکه به موضوعی برای تأمل درباره‌ی تنهایی، زندگی، سیاست، عشق و مرگ از منظر آنه‌ماری تبدیل می‌شود.
🔹 این گزارش روایتی است از ایرانِ آنه‌ماری شوارتزنباخ؛ از عکس‌ها و سفرنامه‌هایش و از نگاه زنانه و یگانه‌ی او به سرزمینی که بارها به آن بازگشت.»
@NashrAasoo 💭
❤18👍8
به ایران ۱۴۲۰ فکر کنید...
دوست دارید چه تغییری را در ایران ببینید که خودتان هم بتوانید در ایجاد آن سهم داشته باشید؟
✍️ در کامنت‌های تلگرام یا اینستاگرام آسو برای ما بنویسید...
@NashrAasoo 💭
دوست دارید چه تغییری را در ایران ببینید که خودتان هم بتوانید در ایجاد آن سهم داشته باشید؟
✍️ در کامنت‌های تلگرام یا اینستاگرام آسو برای ما بنویسید...
@NashrAasoo 💭
❤15👍6👏1😢1
یک روزنامه‌ی محافظه‌کار. صد سال انتشار بی وقفه. یک جایگاه استثنائی در بین مطبوعات ایران. چنین عمری برای روزنامه در شرایط ایران، که هر اتفاقی بیفتد، اول سراغ مطبوعات می‌روند، آرزومندانه است.
aasoo.org/fa/articles/5433
@NashrAasoo 💭
aasoo.org/fa/articles/5433
@NashrAasoo 💭
👍19❤9👎1