با وجود اینکه کمیسر متهم می‌کنددر ژانر حادثه‌ای-هیجانی ساخته شده و ظاهرش با دنیای انتزاعی و ابزورد کرگدن‌ها متفاوت است، اما هر دو اثر در لایه‌های زیرین خود به یک فاجعه‌ی انسانی واحد می‌پردازند: این‌که چگونه افراد یک جامعه، استقلال فردی‌شان را فدای همرنگی با موجی ترسناک می‌کند. در نمایشنامه‌ی یونسکو، شخصیت ژان (دوست صمیمی برانژه) به او خیانت می‌کند و کرگدن می‌شود. در فیلم کمیسر مولدووان هم شاهد شخصیت‌هایی هستیم که قبلاً جایگاه اجتماعی محترمی داشتند (وکیل، قاضی، افسر)، اما برای حفظ قدرت یا از روی ترس، با لژیونرها همرنگ می‌شوند. در مقابل، تنهاترین آدم فیلم، خودِ کمیسر مولدووان است. او دقیقاً مانند برانژه در پایان کرگدن‌ها، آخرین فردی است که «انسان» باقی مانده و حاضر نیست رنگ عوض کند. وقتی همکارانش به او پشت می‌کنند یا به او فشار می‌آورند که با جریان روز (فاشیسم) همراه شود، او با ایستادگی‌اش بر «قانون» و «اخلاق فردی»، استقلال خود را حفظ می‌کند.

aasoo.org/fa/articles/5355
@NashrAasoo 💭

آیا مردم ایران به حقیقت حساسند؟
رزا محتسب

رزا محتسب عضو تحریریه‌ی فکتنامه با توجه به تجربه‌ی چند سال درستی‌سنجی رویدادهای ایران، در پاسخ به پرسش آسو، نشان می‌دهد که چرا گاهی مسئله‌ی اصلی مردم، درست یا غلط بودن یک ادعا نیست، بلکه جایگاه آن ادعا در منظومه‌ی باورها و اهدافی است که برای خود ساخته‌اند.
«آیا مردم ایران نسبت به حقیقت حسّاسند؟» واقعیت این است که این سؤال بزرگی است و پاسخ قاطعی برای آن نداریم. اولین پاسخی که به ذهنم می‌رسد این است که فکر نمی‌کنم مواجهه‌ی مردم ایران با «حقیقت و واقعیت» تفاوت معنا‌داری با مردم دیگر کشورها داشته باشد، یا لااقل اگر دارد من از آن بی‌خبرم. اما می‌توانیم با توجه به واکنش‌هایی که مخاطبان به درستی‌سنجی‌های ما نشان می‌دهند یک دسته‌بندی و توصیف کلی از این مواجهه ارائه کنیم که شاید بتواند وضعیت را روشن‌تر کند. تأکید به این موضوع هم ضروری است که سر و کار ما در درستی‌سنجی با واقعیت است و نه لزوماً با حقیقت که بیشتر جنبه‌ی نظری و تفسیری دارد. چون درستی‌سنجی (فکت‌چک) اساساً با گزاره‌های قابل‌سنجش سروکار دارد نه با تفسیرهای فلسفی و ارزشی.

@NashrAasoo 💭

«سال تحصیلی در حالی برای دانش‌آموزان در ایران رو به پایان است که امسال آنها فقط حدود دو ماه سر کلاس‌های درس حاضر شدند و بقیه روزهای سال، یا مدارس کلاً تعطیل بودند یا آموزش به صورت غیرحضوری بود: آموزشی آنلاین با اینترنتی که مدام قطع و وصل می‌شد، پلت‌فرم‌های داخلی که صدای معلم و شاگرد را به سختی به هم می‌رساند و دانش‌آموزانی که بسیاری از آنها حتی دسترسی به گوشی موبایل و تبلت مناسب نداشتند. وضعیتی که هم مسئله‌ی آموزش را به نحو جدی با اختلال روبرو کرده و هم به دلیل جدا کردن کودکان از فضاهای آموزشی و تعامل با همسالانشان، آسیب‌های جسمی و روانی بسیاری به آنها وارد کرده است.»

aasoo.org/fa/articles/5393
@NashrAasoo 🔻