همانطور که پیش‌تر توضیح دادم
ایالات متحده امریکا به دنبال تسلط کامل بر نفت ونزوئلا و نیز ابراههای راهبردی مرکز و شمال قاره آمریکا است تا تجارت بین‌الملل و بازار جهانی انرژی را در اختیار داشته باشد و بتواند در جنگ اقتصادی جهانی علیه رقبا دست برتر را پیدا کند.
امروز ونزوئلا عرصه تقابل راهبردی میان امریکا و جهان مستقل است.

از ایران‌گویی تا ایران‌دوستی

#سرمقاله #روزنامه_جوان

✍ محمدجواد اخوان

در روزگار پس از جنگ دوازده‌روزه، گفتمان «میهن‌دوستی» و «ایران‌دوستی» بیش‌ازپیش در عرصه فکری و رسانه‌ای کشور برجسته و پررنگ شده است. باید اذعان داشت که عشق به وطن و دل‌بستگی به این آب‌وخاک، در میان مردمان این سرزمین، ریشه‌ای کهن و دیرینه دارد و به‌هیچ‌وجه پدیده‌ای نوظهور نیست. آنچه، اما در شرایط کنونی محل تأمل و پرسش جدی است، پدیده‌ای است که می‌توان آن را «اشتراک لفظی» یا «ادعای صوری» در عرصه میهن‌پرستی نامید. به‌بیان‌دیگر، شاهد آن هستیم که برخی افراد، به‌ویژه در میان چهره‌های مشهور و سلبریتی‌های سیاسی و فرهنگی، تنها در حوزه شعار و سخن، ادعای عشق به ایران را دنبال می‌کنند، حال‌آنکه اکثریت مردم عادی جامعه، با تمام وجود و به‌صورتی خالصانه و غیرنمایشی، به میهن خود عشق می‌ورزند و برای پاسداری از آن، از هیچ فداکاری دریغ نمی‌کنند.

نمونه عینی این ادعا‌های صوری را می‌توان در واکنش‌های متفاوت به دو رخداد اخیر مشاهده کرد. در ایام جنگ دوازده‌روزه، زمانی که دشمن آشکارا به حریم این سرزمین تعرض کرد و موجی از احساسات میهنی و اراده مردمی برای دفاع از کشور شکل گرفت، بسیاری از این چهره‌ها، برای آنکه از عموم مردم جا نمانند، بر عشق خود به ایران تأکید کردند. اما در ماجرای روز‌های اخیر و در مواجهه با دشمنان خاک و مردم ایران، شاهد سکوت معنادار این دسته از افراد بودیم. رئیس‌جمهور امریکا و نخست‌وزیر جنایتکار رژیم‌صهیونی که در سال جاری ۱۱۰۰ نفر ایرانی بی‌گناه را به‌طور مستقیم به شهادت رسانده، اخیراً به مداخله در امور داخلی ایران پرداخته‌اند و مدعی حمایت از معترضان شده‌اند. روشن است که ترامپ و نتانیاهو می‌خواهند آنچه را که در ۱۲ روز جنگ نتوانستند به دست آورند، اینک با طمع به ناآرامی‌های داخلی به چنگ آورند. با وجود این، برخی از همان سلبریتی‌هایی که پیش‌تر ادعای ایران‌دوستی سر داده بودند، در برابر مداخله این دشمن علنی و خون‌آلود ایران، سکوتی گویا اختیار کردند و از هرگونه موضع‌گیری و مرزبندی آشکار خودداری نمودند. در واقع اینان «ایران‌گو» هستند، نه «ایران‌دوست»!

این تناقض رفتاری، این پرسش بنیادین را به ذهن متبادر می‌سازد: چگونه می‌توان ادعای میهن‌دوستی افرادی را باور کرد که در برابر کسی که دستش به خون هموطنان‌شان آغشته است و به این اقدام خود نیز می‌نازد، موضعی نمی‌گیرند؟ به‌عبارت‌دیگر، اگر کسی واقعاً ایران را دوست دارد و ایران برایش هویت‌ساز است، آیا نمی‌بایست حداقل، مرز خود را با چنین دشمن آشکاری به‌وضوح اعلام کند؟ این سکوت و عدم مرزبندی نشان می‌دهد که از منظر این افراد، «ایران» به‌عنوان یک هویت مستقل و مقدس، موضوعیت چندانی ندارد. برای آنان، ایران ممکن است صرفاً عنوانی زیبا و مکمل دیگر علاقه‌مندی‌هایشان باشد؛ همان‌قدر که ممکن است امریکا یا غرب را دوست داشته باشند، حتی همان امریکایی که به ایران حمله می‌کند. این نگاه، نشان از آن دارد که هویت آنان، ریشه در ایرانی‌بودن ندارد و این ادعا، صرفاً پوششی برای مقاصد دیگر است.

حال این پرسش مطرح می‌شود که راز تشخیص ایران‌دوست راستین از مدعیان چیست؟ اگر همگان می‌توانند ادعای ایران‌پرستی کنند، معیار سنجش صداقت در این ادعا کدام است؟ به نظر می‌رسد کلید این تشخیص، در میزان و کیفیت تأکید افراد بر «استقلال ایران» نهفته است. ایران‌دوست واقعی کسی است که ایران را «اصل» می‌داند و دیگر کشورها، به‌ویژه قدرت‌های جهانی، را «فرع». او خیر خود را در گرو خیر و عظمت ایران می‌داند و هر فرد یا دولتی که قصد ضربه زدن به استقلال، تمامیت ارضی و منافع ملی ایران را داشته باشد، به‌طور طبیعی در نقطه مقابل او قرار می‌گیرد. برای چنین فردی، استقلال ایران یک اصل تخطی‌ناپذیر و خط‌قرمز است. تنها درصورتی‌که این اصل محوری در اندیشه و عمل فردی مشاهده شود، می‌توان امیدوار بود و ادعای ایران‌دوستی او را - فارغ از هر گرایش فکری دیگر - باوری راستین دانست.

در مقابل، کسی که استقلال ایران برایش موضوعیت نداشته باشد و صرفاً به دلیل تولد یا زندگی در این جغرافیا، نوعی علاقه انفعالی و حداقلی به آن داشته باشد، عشقش ارزش عمیق و تعهدآوری ندارد. چنین فردی در روز‌های سخت و هنگامه آزمون، احتمالاً حاضر به فداکاری برای ایران نخواهد بود و عشق او، در حد یک احساس خام و بدون الزام عملی باقی خواهد ماند. آنچه ایران امروز به آن نیاز مبرم دارد، وجود فرزندانی است که برای خدمت به آن، فداکاری کنند و با تمام وجود، از استقلال و تمامیت ارضی آن دفاع نمایند. ایران به انسان‌هایی غیور، متعهد و وفادار نیاز دارد، نه صرفاً دوستدارانی شفاهی و بی‌عمل. عشق خالی از ایثار و مسئولیت‌پذیری، در روز‌های سخت فایده چندانی برای سرنوشت این مرزوبوم نخواهد داشت.
💠 @mjakhavan

مدیرمسئول روزنامه جوان:
بر اساس مدارک به دست آمده از بازداشت‌شدگان آشوب‌ها و نیز برخی اسناد موجود در خانه‌های تیمی -که در ۴۸ ساعت اخیر زیر ضربه رفته اند- تعدادی از عوامل میدانی ‎#اغتشاشات دی‌ماه ۴۰۴ در جریان ‎#جنگ۱۲روزه نیز فعال بوده و در زمینه اطلاعاتی و عملیاتی نقش ‎#ستون_پنجم دشمن را بازی کرده اند.

🌏 @NewsJavan

‎دسترسی به صفحات روزنامه جوان

‌‎‌‏‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏🔗 Javann.ir/fa/pb/1/1/4495

‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌پنج‌شنبه | ٢۵ دی ۱۴۰۴ 📆

«جوان» را دنبال کنید:

‌‎‌‏‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‎‌‏🌎 @NewsJavan

مدیرمسئول روزنامه جوان نوشت:
‏تا اینجا ‎#ترامپ بر اساس برآورد دستگاه‌های اطلاعاتی مطلع شده است که:
۱- بخش قابل توجهی از تروریست‌های مسلح یا بازداشت شده‌اند یا از ‎#ایران گریخته‌اند.
۲- دارایی‌های نظامی آمریکا در کشورهای همسایه ایران در تیررس موشک‌های ایرانی است.

🌏 @NewsJavan

مدیرمسئول روزنامه جوان نوشت:
‏۱- با آشکارشدن ‎#خشونت عریان تروریست‌ها معترضان عادی صف خود را جدا کردند.
۲- تعدادی قابل توجهی از عناصر میدانی در خیابان و خانه‌های تیمی به دام افتادند.
۳- تعدادی نیز از مرزهای قانونی و غیرقانونی گریختند.
۴- وعده‌های ‎#ترامپ نیز توخالی درآمد.

و عملا پروژه ‎#جنگ_داخلی، عقیم ماند.

🌏 @NewsJavan

مدیرمسئول روزنامه جوان نوشت:
امریکایی‌ها معتقدبودند #رضا_پهلوی قدرت اجماع‌سازی میان اپوزیسیون راندارد و هم خشونت کلامی و فیزیکی هوادارانش تفرقه‌انگیز است، اما اسرائیلی‌ها به دلیل بله‌قربان‌گو بودن در #جنگ۱۲روزه اورا جلوانداختند.
دعوت از رقبای او در شورای امنیت نشان داد امریکایی‌ها همچنان به او خوشبین نیستند.

🌏 @NewsJavan

مدیرمسئول روزنامه جوان نوشت:
مشکل جریانات ضدانقلاب درطول ۵دهه گذشته آن بوده همواره برای نیل به اهداف خود به کمک خارجی چشمداشت داشته‌اند، تا حدی که باحمله خارجی (حتی به قیمت نابودی کشورشان) ومزدوری اطلاعاتی و عملیاتی برای دشمن درهنگامه جنگ هم کنارآمده‌اند.
باچنین اپوزیسیونی مردم ایران هیچ‌گاه همراه نخواهندشد.

🌏 @NewsJavan

‎دسترسی به صفحات روزنامه جوان

‌‎‌‏‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏🔗 Javann.ir/fa/pb/1/1/4496

‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌یکشنبه | ۲۸ دی ۱۴۰۴ 📆

«جوان» را دنبال کنید:

‌‎‌‏‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‎‌‏🌎 @NewsJavan

🎥 گفتگوی دکتر محمدجواد اخوان، مدیرمسئول روزنامه جوان با شبکه خبر در خصوص نقش تخریبی رسانه‌های فارسی‌زبان در فتنه اخیر

🌏 @NewsJavan

‎دسترسی به صفحات روزنامه جوان

‌‎‌‏‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏🔗 Javann.ir/fa/pb/1/1/4497

‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دوشنبه | ۲۹ دی ۱۴۰۴ 📆

«جوان» را دنبال کنید:

‌‎‌‏‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‌‎‌‏‌‎‌‏🌎 @NewsJavan

داستان پرماجرای دو پرچم

#سرمقاله #روزنامه_جوان

✍ محمدجواد اخوان

طی دو قرن اخیر، ایران عزیز ما در دو مقطع با دو پرچم متفاوت شناخته شده است؛ در یک قرن و نیم نخست با پرچمی با نشان موسوم به شیروخورشید که نماد شاهان قاجار و پهلوی بود و در نیم‌قرن اخیر با نشان «الله» که برگزیده مردم انقلابی و مسلمان ایران است. دو پرچم البته روز‌های کاملاً متفاوتی را به خود دیده‌اند.

در سال ۱۱۹۲، با نشان شیروخورشید قاجاری عهدنامه گلستان میان ایران و روسیه امضا شد و بخش‌هایی از قفقاز از ایران جدا شد. کمتر از دو دهه بعد و در ۱۲۰۶ ایران عهدنامه ترکمانچای را تجربه کرد که طی آن سرزمین‌های شمال ارس را از دست داد. در ۱۲۳۶ و زمانی که ناصرالدین‌شاه قاجار شکل نهایی این پرچم را تثبیت می‌کرد، به معاهده پاریس تن داد و جدایی هرات و غرب افغانستان کنونی از ایران را پذیرفت. در همین دوره ناصری بود که در ۱۲۵۰، در ذیل این پرچم قرارداد گلداسمیت امضا شد و بلوچستان خاوری (بخش عمده‌ای از پاکستان کنونی) از ایران جدا شد. ۱۰ سال بعد هم با همین پرچم، معاهده «آخال» میان ایران و روسیه امضا و ترکمنستان امروزی واگذار شد.

این پرچم فقط تجزیه ایران را در پی نداشت، بلکه حتی منابع سرشار ملت ایران را به نام همین پرچم و خائنانه به بیگانگان واگذار کردند. در ۱۲۵۱، امتیازات فراوانی از جمله ساخت راه‌آهن سراسری و حق بهره‌برداری از معادن، جنگل‌ها، رودخانه‌ها و امور آبیاری ایران به مدت ۷۰ سال، و اجاره تمام گمرکات ایران به مدت ۲۵ سال به رویتر، یهودی انگلیسی واگذار شد. در سال ۱۲۶۸، امتیاز انحصاری مهم‌ترین کالای کشاورزی آن روز ایران، یعنی تنباکو به تالبوت انگلیسی اعطا شد. در ۱۲۸۰ هم با همین پرچم و نشان، مهم‌ترین محصول ایران معاصر، یعنی نفت را برای ۶۰ سال به دارسی انگلیسی دادند.

انگلیسی‌ها البته اشتهای سیری‌ناپذیری داشتند و در ۱۲۹۸، قرارداد معروف وثوق‌الدوله (۱۹۱۹) را به ایران تحمیل کردند که طی آن ایران هرچند با پرچم شاهی حکومتی ظاهری داشت، در ذیل عنوان تحت‌الحمایگی، به مستعمره بریتانیا تبدیل می‌شد. البته، چون کار مطابق میل لندن پیش نرفت، در سوم اسفند ۱۲۹۹، قزاق‌های تحت هدایت و مدیریت انگلیس، با پرچم شیروخورشید، تهران را اشغال کردند و مقدمات تشکیل اولین حکومت دست‌نشانده تاریخ ایران را فراهم آوردند. کودتای انگلیسی رضاشاه در ۱۳۰۴ به نتیجه نهایی رسید و رضاشاه پهلوی به‌عنوان نخستین پادشاه دست‌نشانده بیگانه تاریخ ایران، تاج شاهی را از انگلیسی‌ها دریافت کرد.

اینک پرچم همان پرچم شاهی بود، با این تفاوت که نماد دوره جدیدی از حاکمیت استعمارگران بر سیاست ایران بود، دوره‌ای که از آن به سلطنت دست‌نشانده می‌توان تعبیر کرد. در ۱۳۱۲، قرارداد نفتی تسلط انگلیسی‌ها بر نفت ایران برای ۶۰ سال دیگر تمدید شد و اینک امتیازات مطمئن و سودآورتری را نصیب لندن می‌کرد. دو سال بعد و در ۱۳۱۴ طرح کشف حجاب اجباری در ذیل این پرچم بر زنان ایرانی تحمیل شد تا جامعه هرچه بیشتر از هویت و تمدن ایرانی و اسلامی خود دور و راه بر طرح‌های استعماری بیشتر هموار شود.

پرچم شیروخورشید نشان شاهان مسلط بر ایران بود، اما نتوانست مردم ایران را دور خود و در برابر دشمن جمع کند و در شهریور ۱۳۲۰ ایران اشغال شد و همان انگلیسی‌هایی که رضاشاه را بر سر کار آورده بودند، او را با خفت از ایران خارج کردند و پسر بی‌اختیارش را به‌جایش نشاندند. ۱۲ سال بعد هم در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، نوکران فارسی‌زبان انگلیس و امریکا با همین پرچم دولت ملی مصدق را ساقط کردند و مجدداً تاج شاهی را بر سر فراری گذاردند. پرچم شاهان مفلوک در دوره پهلوی دوم نیز نتوانست عزت ایران را حفظ کند و در ۱۳۴۳ قانون استعماری اعطای حق کاپیتولاسیون به اتباع امریکایی تصویب شد و در ۱۳۵۰، آخرین پازل استعماری تجزیه ایران تکمیل شد و محمدرضا پهلوی، به جدایی بحرین از ایران تن داد.

اما در ۱۳۵۷ پرچم شاهان مفلوک قاجار و پهلوی به زیر کشیده شد و به زباله‌دان افتاد و پرچم ملت ایران که نماد توحید را در خود داشت، بالا رفت. در ذیل این پرچم بود که تجاوز صدام و حامیانش ناکام ماند، سناریو‌های متعدد کودتا و تجزیه‌طلبی ابتر شد و تهاجم ۱۲ روزه امریکا و رژیم‌صهیونیستی برای نابودی ایران به شکست کشانده شد. این پرچم توحیدی عزت ایران بود که اجازه نداد حتی یک وجب از خاک مقدس این مرزوبوم به یغما برود و آن پرچم شاهان مفلوک بود که هر روز را برای بیگانه می‌گشود. اگر می‌بینید ترامپ و امثالش از این پرچم عزتمند و مقدس کینه دارند، مزدورانشان را به جسارت به آن وامی‌دارند و آرزوی درآوردن آن پرچم تحقیر را - که یادآور روز‌های ننگین انحطاط و ذلت است- از زباله‌دان‌های تاریخ دارند، اصلاً تعجب نکنید. ماجرای دو پرچم واقعیت را بازگو می‌کند!

💠 @mjakhavan

▪️صفحات روزنامه جوان
‌
🗓 ‌سه‌شنبه | ٣٠ دی ۱۴۰۴
‌
مشاهده صفحات:
‌
▪️ Javann.ir/fa/pb/1/1/4498
‌
▪️همراه ما باشید:
‌
🌏 @NewsJavan

▪️صفحات روزنامه جوان
‌
🗓 ‌چهارشنبه | ۱بهمن ۱۴۰۴
‌
مشاهده صفحات:
‌
▪️ Javann.ir/fa/pb/1/1/4499
‌
▪️همراه ما باشید:
‌
🌏 @NewsJavan

به اذعان این رسانه اماراتی، با سخت‌گیری و جدیت نهادهای امنیتی و انتظامی، قاچاق تجهیزات اینترنت ماهواره‌ای به ایران به شدت محدود شده است.
با کمی جدیت می‌توان قاچاق کالای ممنوعه را تا این حد محدود ساخت، مسولان امر مبارزه با قاچاق (چه ستادی و چه عملیاتی) چرا این حساسیت را - خصوصا قاچاق کالاهای مغایر امنیت ملی و حریم اخلاقی جامعه- در ایام دیگر سال ندارند؟